يادگاريها

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی،
و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،
و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد،
و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی.
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،
بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی.

****

برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
از جمله دوستان بد و ناپایدار،
برخی نادوست، و برخی دوستدار
که دستکم یکی در میانشان
بی‌تردید مورد اعتمادت باشد.

****


و چون زندگی بدین گونه است،
برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی،
نه کم و نه زیاد، درست به اندازه،
تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد،
که دستکم یکی از آن‌ها اعتراضش به حق باشد،
تا که زیاده به خودت غرّه نشوی.

****
و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی
نه خیلی غیرضروری،
تا در لحظات سخت
وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است
همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگه‌دارد.

 
****

همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی
نه با کسانی که اشتباهات کوچک می‌کنند
چون این کارِ ساده‌ای است،
بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر می‌کنند
و با کاربردِ درست صبوری‌ات برای دیگران نمونه شوی.

****
و امیدوام اگر جوان هستی
خیلی به تعجیل، رسیده نشوی
و اگر رسیده‌ای، به جوان‌نمائی اصرار نورزی
و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی
چرا که هر سنّی خوشی و ناخوشی خودش را دارد
و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.

****
امیدوارم سگی را نوازش کنی
به پرنده‌ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره گوش کنی
وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می‌ دهد.
چرا که به این طریق
احساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان.

****
امیدوارم که دانه‌ای هم بر خاک بفشانی
هرچند خُرد بوده باشد
و با روئیدنش همراه شوی
تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد.

****
بعلاوه، آرزومندم پول داشته باشی
زیرا در عمل به آن نیازمندی
و برای اینکه سالی یک بار
پولت را جلو رویت بگذاری و بگوئی: «این مالِ من است»
فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان اربابِ دیگری است!

****
و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی
که اگر فردا خسته باشید، یا پس‌فردا شادمان
باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید.

گفتی که شقیقه ات را نشانه بگیرم !

باشد !

 شقیقه را نشانه می روم !

چشمانم را می بندم !

همه ی این روزها از جلوی چشمانم می گذرند !

وای !

 چقدر همیشه مظلوم و صبور بودم !

با من چه کردی ؟ !

همینطور که شقیقه ات را نشانه رفته ام ،

دفتری که برایت نوشته بودم و هديه ی میلادت بود را

 از کیفم در می آورم

 و

به سمت تو می گیرم !

فرصتی برای پرسیدن چیستی دفتر نیست !

چشمانم را می بندم !

دوباره همه چیز از جلوی چشمانم می گذرد !

 تمام دیدارها و لحظه ها ...

چشمانم را باز می کنم !

نگاهت می کنم !

چشمانت را می بندی و باز می کنی !

 بغضی غریب داریم !

این اشکهای لعنتی !

 نمی گذارند ببینمت !

با آستینم اشکهایم را پاک می کنم !

 به این کار من نمی خندیم !

چشمانم را می بندم،

 بد بودی !

 بدی کردی !

می گذرم !

 از همه ی  بدیهایت !

بی خيال شو تـــو عزیزم ، قلب من صـدا نداره

زيــر خـــاک کردن مــــن - به خــدا نگا نداره

می دونم تو اون دل تـو -پر مکره ، پـــر حيلـه

با خودت ميگفتی هر شب کی ميشه که اون بميره

خــــاک اوٌلو تــو ریختی رو چشمای سياهم

گفتی کــور شو تا نبينی که من آغوش  گنــاهم

مشت دومم تو ريختی ، از همون خـاک برهنــه

روی اين تن کفن پوش ، که بشه سوژه ی خنده

حالامن زير يه مشت خاک سرد تــوی قبــرم

برو خوش باش که ديگه من واسه هميشه مُــردم

وحشت شبای اول تـــوی اين مقبــره ی سرد

کمتر از اون شبی بود که دروغ تــو داغـونم کرد

اومدی تو سر قبرم با يه مشت گــلای وحشی

خنديدی گفتی که هرگز تو منـو  دوســم نداشتی

پا شدی آهسته رفتی ، خنديدی گفتی که ساده

اين گلا برای تو نيست می دمش به عشقــی تازه

لعنتی نخند به عشقم که تنم تـو قبــر می لرزه

وفای يه سگ به قــرآن به وجــود تو می ارزه

تـو خــود فـــروشی ، تـــو تــن فــروشــی    

بـا همــه هستـی  ولـی خـونـه بــه دوشــی

همه پـــرده های پـاکیو تـــو خوب دریــدی   

وقت انجــام کثــــافت کاریات خـــدا ندیدی

تو همـون خـود فروش دوره گــرد هر محــلی    

عرضه میکنی تنت رو به همه گرگـای وحشـی

تویی که تو اوج شهوت تـن میدی به هر گناهی   

ببین از خودت چی مونده به جز این همه سیاهی

تو که ارزون می فُروشی خودتو به دست هرکی     

فکر آخرش تو نیستی ، ای که فردا زیر خاکی

با قر و غمزه و نازت طعمتو بـه چنـگ میاری     

وقتی خوب شدی سوارش ، میری وتنهاش میذاری

دیگه دستت پیشم رو شد ، گنده کار تو دراومد    

این بارم دروغ میگفتی، شب شادیت به سر اومد

دیگه خام تو نمی شم ، تو یه هـرزه ، خود فروشی    

می میری اگه یه روزی لبـاس از دروغ نپـوشی

یه بار از بـالا تا پـایین خودتو قشنـگ نگاه کن   

دیدی که هیچی نداری ، حالا باز تو هی گناه کن

تیکه گوشت و استخونی ، شب و روز با این و اونی  

تو هوس بازی و خودخواه ، تا ابـد همین می مونی

چی بنويسم وقتی چشام از هجوم گریه خیسه

 وقتی هیچ کس نمیتونه گریه هامو بنویسه

 چی بنويسم وقتی قلبم تنها مونده

 وقتی که به جز یه سایه کسی پیشم نمونده

 چی بنويسم وقتی فریاد با سکوت فرقی نداره

 وقتی هیچ کس نمیتونه درد عشقمو بفهمه

چی بگم وقتی زندگي جلوه ای نداره

 وقتی فرياد من پیش خدا جایی نداره

 وقتی که برای بغضم جز شکستن چاره ای نیست

 چی بنويسم وقتی چشمام از هجوم گریه خیسه

 چی بنويسم وقتی فریاد با سکوت فرقی نداره

 کجایی قلم ؟

کجایی ذوق ؟

کجایی آن ذوق شاعرانه ام ؟!

کجایید‌؟

 کجا ؟

یادش به خیر !

سالهای پیش

 چه راحت

 قلم حرفهای دلم را

چون مسافرانی که هیچ گاه از پرواز خود عقب نمی مانند

 به فرودگاه کاغذهای دفترم می رساند .

ولی این روزها ...

این روزها

 قلم در میان پروازش سقوط می کند

گاهی نقص فنی پیدا می کند

و مرا

 و استقبال کنندگان حرفهای دلم را

 (که اگر استقبال کننده ای باشد )

در فرودگاه کاغذهای دفترم به انتظار می گذارد.

 نه !

دیگر این روزها قلم 

 خلبان ماهری نیست !

 کجایی ذوق ؟

 کجایی آن ذوق شاعرانه ام ؟!

 این روزها دلم چقدر هوس شعر گفتن دارد .

 دیگر ای ذوق شاعرانه !

 چون گذشته مرا در نمی یابی ؟!

کجایی تو ؟

در آسمان دل کدام شاعر  تو در حال غوغا به پا کردنی ؟!

و من با وجود گمشده هایم باز هم می نویسم .

 آنقدر می نویسم تا آنها را بیابم !

چون ایمان دارم که آنها از لا به لای واژگان من باز هم متولد می شوند

و باز هم با من آشتی می کنند .

 و این بار فریاد می زنم :

 کجایی قلم ؟

 کجایی آن ذوق شاعرانه ام؟!

 قلم بیا با همدیگه سکوت شب رو بشکنیم

 بریم تو اوج واژه ها رو قلب کاغذ بشینیم

امشب هیچ بهانه ای برای بازی با قلم ندارم

 میبینید احساساتم دیگر بازیگوشی نیمکنند

 و روزه ی سکوت گرفته اند .

 احساساتم کمی خشکیده شده اند

 چند وقتی است که

 فراموش شده است که باغبانی باید آنها را آبیاری کند .

 دلم برای احساسات شاید پژمرده شده ام میسوزد .

 احساساتم از دلتنگی و خشکیدگی لبهایشان سکوت کرده اند.

 احساساتم به حرمت علامتهای ناتمام تعجب ذهنم سکوت کرده اند ؛

 نه اینبار سکوت علامت رضا نیست

 سکوت احساسات من علامت نارضایی است

 علامت دلخوری است

 علامت اعتراض

 به دنیای بی احساسی است که احساسات من را اینگونه کرده است.

 احساساتم نفسشان گرفته است

در این هوای غروب گرفته ی دلتنگی طبیبان میگویند

« احساساتم تنگی نفس گرفته اند! »

 من دلم برای احساساتم میسوزد.

 من به خاطر خشکیدگی احساساتم

 از خودم

قلم

زمین و زمان

 و شاید

واژگان حرفهای تو گلایه میکنم.

من برای این خشکیدگی احساسات

 تنها از دل هیچ گله ای نمیکنم !

من دلم میسوزد ...

آهای آهای عاشقی کو؟به دستاش عادت بکنم

 یه قلب پاک و ساده که اونو عبادت بکنم

تو این همه مجسمه،روراستی نیست،وفا کمه

 نگاه به خنده ها نکن،خنده هاشون از رو غمه

کنار هم نشستن و فاصله شون هزار دله

 به هم میگن که عاشقن،باورش اما مشکله

 آهای آهای عاشقی کو؟

یه عاشق راست راسکی

 که وعده هاش نباشه مثل همه پوچ والکی

بیاد کنار من باشه،همیشه یاورم باشه

 شاید یه روز دوباره ،معنی عشق باورم بشه'

 گل من گریه مکن

 که در آئینه ی اشک تو

 غم من پیداست

 قطره ی اشک تو داند

که غم من دریاست

 گل من گریه مکن

 سخن از اشک مخواه

 که سکوتت گویاست

از نگه کردنت احوال تو را می دانم

 دل غربت زده ات

بی نوایی تنهاست

 من و تو می دانیم

 چه غمی در دل ماست

 گل من گریه مکن

 اشک تو صاعقه است

 تو به هر شعله ی چشمان ترم می سوزی

 بیش از این گریه مکن

 که بدین غمزدگی بیشترم می سوزی

 من چو مرغ قفسم

 تو در این کنج قفس بال و پرم می سوزی

 گل من گریه مکن

 که در ایینه ی اشک تو

 غم من پیداست

 قطره ی اشک تو داند

 که غم من دریاست

 دل به امید ببند

 نا امیدی کفرست

 چشم ما بر فرداست

ز تبسم مگریز

دُر دندان تو

 در غنچه ی لب هازیباست

 گل من گریه مکن

سلام

نمیدونم این تبلیغات جدید  چیپس باتو  رو دیدین؟

 همچین بفهمی نفهمی سوالاتی تو ذهنم خونه کرد

دوست داشتم شما هم بدونین

 تازه اگر جواب منو هم بدین ممنون میشم.

به نظر شما

به غیر از  چیپس باتو  از چه چیزهایی نمیشه گذشت؟

اصلا راسته که از همه چی میشه گذشت ولی از  چیپس باتو نمیشه گذشت؟

اصلا  گذشت  تو این دوره و زمونه کلمه قابل فهمی هست؟

واقعا از چه چیزهایی میشه گذشت؟

از چه چیزهایی نمیشه گذشت؟

منمو چند تا قناري با يه زندگي ساده
يه درخت بيد و سايه ش همينم واسم زياده

اگه يه روز

 دلت خواست گريه كنی

 به من بگو

قول نميدم بتونم بخندونمت

 اما

 ميتونم باهات گريه كنم ..

اگه يه روز

 خواستي ازينجا بري

نترس

 بهم بگو

 قول نميدم بتونم تورو از رفتن باز دارمت

 اما

 ميتونم باهات بيام ..

اگه يه روز

 نخواستي صداي كسي رو بشنوي

بهم بگو

 قول ميدم سكوت كنم 

 اما

 اگه يه روز

 صدام كردي

و

جوابي نشنيدی

 زود بيا دنبالم

شايد اين منم كه به تسلاي تو نياز دارم

غم که مي‌آيد در و ديوار، شاعر مي‌شود

در تو زنداني‌ترين رفتار شاعر مي‌شود

مي‌نشيني چند تمرين رياضي حل کني

خط‌کش و نقاله و پرگار، شاعر مي‌شود

 تا چه حد اين حرف‌ها را مي‌تواني حس کني؟

حس کني دارد دلم بسيار شاعر مي‌شود

تا زماني با توام انگار شاعر نيستم

از تو تا دورم دلم انگار شاعر مي‌شود

 باز مي‌پرسي: چه‌طور اين‌گونه شاعر شد دلت؟

تو دلت را جاي من بگذار شاعر مي‌شود

گرچه مي‌دانم نمي‌داني چه دارم مي‌کشم

از تو مي‌گويد دلم هر بار شاعر مي‌شود

                       امروز من از فرط عاشقی عزادارم...